Σαν μια γροθιά, στη γειτονιά, στο Χαλάνδρι μια χούφτα παιδιά: Ήταν όλοι εκεί το
απόγευμα της Κυριακής για το εντός έδρας ματς με τον Άγιο Ιερόθεο. Κατάμεστες οι εξέδρες
στο γήπεδο του Κάτω Χαλανδρίου, ώστε άπαντες να υποδεχθούμε την αγαπημένη ομάδα
μας στο «σπίτι» έπειτα από 659 μέρες. Τα παιδιά του Θωμά Βοτσαΐτη φόρεσαν τα καλά τους
(ευχαριστούμε θερμά την εταιρία ένδυσης Luanvi για την πανέμορφη εμφάνιση με την οποία
προμήθευσε την ομάδα μας για την περίσταση) και απέδειξαν ότι δεν πτοούνται.
Κυνηγούσαν στο σκορ από το 10’ έπειτα από κακή εκτίμηση του πορτιέρε Μούτσι, είχαν
δοκάρι στο 18’ και την ίδια ώρα πολλά προβλήματα στα μετόπισθεν, τα οποία λίγο έλειψαν
να κοστίσουν το 0-2 (32’, 35’, 38’). Δυσμενείς συνθήκες, πλην όμως η διάθεση αφθονούσε
και όλοι έκαναν τα πάντα για να αρπάξουν τη νίκη από τα δόντια της ήττας. Είπαμε, «σαν μια
γροθιά».
Με το όνειρο να μας κοιτά, χαμόγελα μες στην καρδιά: Άλλες ομάδες θα είχαν λυγίσει
από την κακή εμφάνιση, αλλά όχι ο Απόλλων, όχι την Κυριακή, όχι τη μέρα κατά την οποία
ξεχείλιζε το συναίσθημα. Ακόμη και πίσω στο σκορ, οι φίλοι του Απόλλωνα δεν έχασαν το
κουράγιο και τη διάθεση να ενισχύσουν «με τα όλα» την προσπάθεια των παιδιών και αυτά
προσέφεραν τη μεγαλύτερη ανταμοιβή. Με σαφώς καλύτερη παρουσία μετά την ανάπαυλα
και αστείρευτες δυνάμεις, η ισοφάριση ήρθε στο 68’ από τον άπιαστο Λευτέρη Κλημαθιανό
και αφού λίγο έλειψε να… δωρίσουμε το 1-2 στο 80’ (για να είμαστε σωστοί, το δωρίσαμε,
αλλά ο αντίπαλος δεν ξετύλιξε τον φιόγκο), ο «Κλήμα» επέβαλε πλήρως τους κανόνες του,
διαμορφώνοντας το τελικό 2-1. Είπαμε, «χαμόγελα μες στην καρδιά» και –ποιος ξέρει- ίσως
το όνειρο ρίξει καμιά ματιά στο Κάτω Χαλάνδρι…
Μέσα μας φλόγα δυνατή, για τη νίκη όλοι μαζί: Η μέρα έκλεισε ιδανικά όσον αφορά στο
αποτέλεσμα και τη γιορτινή ατμόσφαιρα και όσο για τα αγωνιστικά προβλήματα και τα
«νεκρά» διαστήματα, θα βρουν τις λύσεις παίκτες και τεχνικό τιμ. Το θέμα είναι τι γίνεται από
εδώ και πέρα. Μετά την ήττα και την απογοητευτική εμφάνιση στο πρώτο ματς του 2026
κόντρα στον Ιάσωνα, οι «κυανόλευκοι» αντέδρασαν υποδειγματικά, «τρέχουν» πρόσφατο
απολογισμό 3-1-0 και πλησίασαν την πρώτη τριάδα σε απόσταση βολής (-2 β.). Είπαμε,
«μέσα μας φλόγα δυνατή». Άλλωστε, τα όνειρα είναι δωρεάν.
Για την ομάδα μια αγάπη τρελή, έχουμε μέσα στην ψυχή: Η λογική υπαγορεύει ότι με τον
χαμηλότερο ηλικιακό μέσο όρο στην ιστορία της ομάδας και μπάτζετ που δεν πλησιάζει έστω
τα κορυφαία της κατηγορίας, ενδεχόμενος τερματισμός στην πρώτη τριάδα θα εφάπτεται με
το παράλογο, αλλά σάμπως αν δεν έρθει η απόλυτη υπέρβαση, θα πάψουμε να λατρεύουμε
την ομάδα της γειτονιάς μας; Σαφώς και όχι. Είπαμε, «για την ομάδα μία αγάπη τρελή».
Μέσα στο γήπεδο όταν μπαίνουν τα παιδιά του Απόλλωνα: Η επιστροφή στο σπίτι θα
μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη και η εικόνα να μπαίνει η ομάδα παρατεταγμένη και να χαιρετάει
τους φιλάθλους με ανόθευτο χαμόγελο προς τον κλασικό βορειοδυτικό προσανατολισμό,
αξίζει τα πάντα. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι λίγες δεκάδες ανθρώπων έκαναν τα πάντα,
ακόμη και με προσωπικό κόστος σε πολλά επίπεδα, ώστε να επιστρέψει στο Κάτω Χαλάνδρι
η ομάδα της γειτονιάς. Είπαμε, «τα παιδιά του Απόλλωνα». Καλά, παιδιά δεν είναι εδώ και
δεκαετίες, αλλά τι σημασία έχει!
Στης νίκης το ρυθμό χτυπάει της ομάδας η καρδιά: Η νίκη στον αγωνιστικό χώρο είναι
πάντα ευπρόσδεκτη όταν συνοδεύεται από απόλυτο σεβασμό στο άθλημα, τους φιλάθλους
και τον αντίπαλο. Αλλά η πραγματική νίκη ήταν αυτό το απόγευμα, στον συγκεκριμένο χώρο.
Ας μην ξεχνάμε ότι ένα αντίστοιχο κυριακάτικο απόγευμα πριν από 45 χρόνια 21 φίλαθλοι
έχασαν τη ζωή τους στα σκαλοπάτια της θύρας 7 του «Γ. Καραϊσκάκης». Είπαμε, «της
ομάδας η καρδιά», η οποία πρέπει να χτυπάει πάντα και να δίνει το παράδειγμα της
ευγενούς άμιλλας.
Ο κόσμος όλος μας κοιτάζει με υπερήφανη ματιά: Μεγαλύτερο «παράσημο» δεν υπάρχει
από την υγεία που αποπνέει ο σύλλογος σε κάθε επίπεδο. Διαχρονικά, οι εμπλεκόμενοι
έχουν μάθει να βρίσκουν εμπόδια και να τα υπερπηδούν, αυτό έκαναν μέχρι τώρα, αυτό θα
συνεχίσουν να κάνουν δίχως την παραμικρή υπόνοια ανταπόδοσης. Η ανταμοιβή είναι τα
μιλιούνια πιτσιρικάδων που γεμίζουν το γήπεδο για να μάθουν το άθλημα, τον σεβασμό στον
συνάνθρωπο – συμπαίκτη, την αίσθηση του «ανήκειν». Είπαμε, «με υπερήφανη ματιά» τα
πάντα αξίζουν περισσότερο.
Μας χειροκροτά, φωνάζει δυνατά, Απόλλωνα πάμε γερά!: Γνωρίζουμε ότι ποτέ δεν θα
γίνουμε χιλιάδες. Ο τοπικός χαρακτήρας της ομάδας μας εδραιώθηκε σε μία διαδρομή έξι
δεκαετιών και δεν προβλέπεται να πάρει εθνικές διαστάσεις. Δεν πειράζει, όμως, θα είμαστε
λίγοι, αλλά αμέτρητοι. Είπαμε, «Απόλλωνα πάμε γερά»! Για όσους δεν πρόλαβαν, για τους
παρόντες, για τους επόμενους.
Η σύνθεση του Απόλλωνα: Μούτσι, Γκιόζι (62’ Μαντόπουλος), Νούσης (86’ Ζκέρης),
Δούνα, Καναλουπίτης (76’ Βογιατζόγλου), Μπεθάνης, Μαράκας, Κολέτσης (62’ Λακιώτης),
Αλεφαντής (86’ Ζιώγας), Κλημαθιανός, Βασιλακόπουλος.
